Incredible Whippets

Historie

In 1965 zagen mijn vader en opa Versluis een aankondiging in de krant te staan van de interland Nederland - België. Een windhondenwedstrijd op de baan van de Tilburgse Windhonden Ren vereniging aan de Gilzerbaan te Tilburg. Dat wekte hun nieuwsgierigheid en zij gingen er naar toe.
Zij wisten absoluut niet wat hen te wachten stond. Na de eerste rennen had het "virus" al toegeslaan. Wat prachtig om de whippets achter het kunsthaas te zien rennen.
Opa Versluis had heel zijn leven al honden gehad, maar dat waren Amerikaanse Cocker Spaniels. Heel wat anders dus.
Na de nodige informatie te hebben ingewonnen, o.a. bij de toenmalige voorzitter van de T.W.R.V., de heer Leo Soetens, werd besloten uit te kijken naar een whippet pup. Dat werd uiteindelijk Atalante van de Thunder Rangers, de stammoeder van de kennel "of the Queen's Park Rangers", gefokt door de heer Klaassen uit Dorst.
Atalante was de dochter van de bekende Casper van Us Honk x Rappyh. Rappyh was afstammelinge van een 'showlijn".

Rechts een foto van de renbaan in Tilburg.
Hieronder een foto van Atalante met 1 van haar pups.






Atalante mocht iedere dag uren mee wandelen, want dat was erg goed voor haar ontwikkeling was gezegd. Regelmatig mocht zij los in de bossen en haar carrière begon zij op de kleine ronde baan van de T.W.R.V. Na de vele trainingsrondjes mocht zij haar 1ste wedstrijd lopen en het werd een finaleplaats met voor die tijd niet de minste honden. 

De uitslag:
1. Puppie ,Kroep (Rotterdam),
2. Pipo van Us Honk ,Behrens (Amsterdam),
3. Rocco van de Haagpoort  ,Klaassen (Dorst)
4. Atalante van de Thunder Rangers  ,Versluis (Tilburg)

In die tijd hadden opa en oma nog geen auto dus werd Atalante achter op de brommer, in een klein kistje, vervoerd naar een training of wedstrijd. Dit gold voor veel eigenaren en sommige kwamen zelfs met de hond(en) naast de fiets naar de renbaan. Waren de wedstrijden bijv. in Rotterdam of Venlo dan reden de eigenaren met elkaar mee.

De T.W.R.V. (opgericht in 1935) moest ophouden te bestaan of een fusie aangaan met de Bredase Windhonden Ren Vereniging, omdat de baan niet meer optimaal was en de huur van het terrein was opgezegd. Hieruit is de Brabantse Windhonden Ren Vereniging ontstaan. Ook hier gingen opa Versluis en mijn vader de eerste jaren met de brommer naar toe.

Met Atalante werd in 1966 het 1ste nestje gefokt. Het was het A-nest, nog zonder de kennelnaam. Vader was Rocco van de Haagpoort, ook weer showlijn en renlijn.
In 1971 werd Atalante nog moeder van het C-nest (maar 1 pup, Cinderella of the Queen's Park Rangers). Vader was Ewald van Hecojama (Fiorenz x Venus) en in 1975 van het E-nest met als vader Blizzard of the Queen's Park Rangers (Casper van Us Honk x Anouschka).

Atalante heeft het op de renbaan prima gedaan, zeker als je bedenkt dat het de eerste renhond was en opa en mijn vader uiteraard veel moesten leren en waarschijnlijk ook dingen met haar niet goed hebben gedaan. In 1967 had zij tijdens de U.I.C.L.-ren in Salzburg een 6de tijd genoteerd, maar 's avonds kregen we de mededeling dat er een regendruppel op de tijdwaarneming was gevallen. Hierdoor had zij niet de 6e, maar 7e tijd. Haar plaats in de finale werd de volgende dag (dat was toen nog gebruikelijk) ingenomen door een hond uit Oostenrijk!
Desondanks was het voor hen een onvergetelijke reis naar Oostenrijk. Leden van Breda en Limburg hadden een bus gehuurd en zo zijn zij, met de honden in de bus, naar Oostenrijk afgereisd. Ze sliepen allemaal met de honden in hetzelfde hotel.

In die tijd was het goed mogelijk dat je op 1 rendag 5x moest lopen, omdat de honden, in dezelfde klasse, vaak niet gescheiden liepen en er dikwijls ook nog een ¼-finale was. Zo kon je dus serie, herkansing, ¼-finale, ½-finale en finale lopen. En dan maar hopen dat er geen overloop moest plaatsvinden.

Uit ieder nest dat werd gefokt hield opa natuurlijk een pup, behalve uit het D-nest.
Enkele van de door opa gefokte teefjes hebben hun steentje bijgedragen aan het "fokprogramma" in Nederland.
Zo werden Brightness en Elma gebruikt in kennel van 't Loechtje (Fam. van der Heijden) en Flash was stammoeder van kennel Heda (Fam. Tellekamp), waar later weer kennel Très Grande Vitesse op werd uitgebouwd (Fam. Habraken).
Fifi werd opgenomen in kennel "of the Big Chance" van de heer Van Dijk te Erp.

In 1971 kocht opa Versluis bij de familie Roukens het 45 cm. grote teefje Pandora van Us Honk (Nico van Us Honk x Leila van Us Honk). Met haar werden de laatste twee nestjes gefokt, het F-nest (x Blizzard of the Queen's Park Rangers) en het G-nest (x Donar of the Queen's Park Rangers) in resp.1976 en 1977.
Hierboven een foto van opa Versluis met Frieso of the Queen's Park Rangers.

Voor opa en oma gingen de jaartjes tellen, maar de renbaan was hun lust en hun leven. Uit verhalen heb ik begrepen dat opa erg "fanatiek"  was en samen hebben ze nog lang op de renbaan vertoeft. Mijn vader was inmiddels op zichzelf gaan wonen. Hij heeft nog lang Flower en Gento gehad, maar er nooit veel mee gelopen.
Nadat Flower en Gento waren overleden kocht mijn vader, een paar jaar later, in Duitsland, Tyr vom Sonnenhügel. Een kennel die in die tijd erg veel succes kende. De zesde wedstrijd van Tyr was het Nederlands kampioenschap in Son en we weten allemaal dat hij daar tegen de gevestigde top het kampioenschap 350 meter in de wacht sleepte en drie weken later 4de werd op het kampioenschap lange baan te Geldrop. Tyr heeft niet overdreven veel wedstrijden gelopen, maar die wedstrijden die hij wel liep waren van een prima niveau.
Hiernaast een foto van papa met Tyr.

Toen begon de discussie over de hoogte bij de whippets. Voorheen was  de schofthoogte voor zowel de reuen als de teven 50 cm. Nu moest het worden teven max. 48 cm. en reuen 51 cm.. In 1991 hebben we zelfs 2 Europese kampioenschappen gehad. Volgens de nieuwe en volgens de oude regel.

Op zijn laatste training, voor hij afscheid zou nemen van de renbaan, het clubkampioenschap, verongelukte Tyr vom Sonnenhügel dodelijk op de renbaan. Dat heeft veel verdriet gedaan, maar mijn vader vond dat de andere honden er niet onder mochten lijden. Toch werd het steeds moeilijker.
In 1991 heeft mijn vader een nestje gefokt met Allegretto's Butterfly (x Mats el Kahal) en dat was het eeste "Incredible-nestje". Een kennelnaam die in 1990 was aangevraagd.

Het plezier in het rennen werd steeds minder en wij, de 3 kinderen, vroegen steeds meer tijd en aandacht. Mijn vader is toen rigoreus gestopt en heeft een aantal van zijn jonge honden (Allegretto's Billy Bud, Allegretto's Butterfly en Mistique van de Aloïsepolder) verkocht. De nieuwe eigenaren hebben er nog (zowel op als buiten de renbaan) veel plezier aan beleefd. Zo is Mistique 17 jaar oud geworden.
De oudste van het stel, Red Palulu's Amazing Lad, is als huishond bij ons gebleven en toen oma Versluis overleed, kwam daar nog Incredible Inca-Kid bij.

Na een pauze van ruim 10 jaar begon het in 2001 weer te kriebelen en hebben we Oochigea's Blitstime gekocht. Inmiddels hebben we nu 5 lieve huisgenoten: Oochigea's Blitstime, Oochigea's Cleverboy, Matrix Supersonic, Oochigea's Hamagotchi en Dévaj Guyapi.
Oochigea's Hamagotchi heb ik zelf gekocht. Dévaj Guyapi is de laatste hond die mijn vader koopt. Daarna mogen ze allemaal verder van hun oude dag, als zij zijn uitgerend, genieten.

Toen ik aan het rondneuzen was op internet bleek op de site van de F.C.I. de kennelnaam "Incredible" nog op mijn vaders naam te staan. Ik heb de Raad van Beheer geraadpleegd en het bleek mogelijk de kennelnaam op mijn eigen naam te zetten, dit heb ik uiteraard ook gedaan.

Hierboven nog een foto van oma op de 2e plaats samen met Rocco.